Waarom stuks tellen in plaats van opslagpercentages hanteren?

Wie belangrijk vindt dat een prijs juist is en zich gaat verdiepen in opslagpercentages, begrijpt na verloop van tijd niet meer waarom deze zoveel worden gehanteerd.
Wie zijn prijzen bepaalt m.b.v. opslagpercentages zegt eigenlijk: ik wil mijn prijzen niet zelf bepalen. Een opslagpercentage is immers altijd een opslag op de inkoopprijs.
De producent (die zelf geen opslag kan vaststellen) bepaalt een stuksprijs voor zijn/haar produkt. Is het produkt bewerkelijk, dan kost het veel, is het gemakkelijk te maken, dan kost het weinig.

De Korenmaat koopt dit produkt in tegen deze (inkoop)prijs.
Of het produkt moeilijk of gemakkelijk te maken is, zegt in het geheel niets over de tijd die de Korenmaatwinkeliers nodig hebben om het produkt op de bestemming te krijgen.
Een potje Weleda cosmetica, duur om te maken, kost ons minder werk dan het inpakken van een krop sla (goedkoop om te produceren bewerkelijker voor ons om te verpakken).
In een opslagstructuur verdient de winkelier vele malen meer op het potje cosmetica, dan op de krop sla.
In een prijsberekening waarin opslagpercentages voorkomen is het puur toeval wanneer een prijs juist is.

Door een vast aantal centen te rekenen per produkt, of de kosten te verdelen over het aantal afgenomen stuks, kunnen de prijs en de hoeveelheid werk die de levering van een produkt met zich meebrengt beter in overeenstemming worden gebracht.